Ook ontdek je de betekenis van Ahimsa en de manieren waarop je het kunt gebruiken.

Ik weet zeker dat nummer #4 je wel even aan het denken zet.

Wat is de betekenis van Ahimsa?

Ahimsa komt uit het Sanskriet en bestaat uit twee losse woorden.

Himsa betekent ‘pijn doen‘ en A betekent ‘niet‘.

Samen maakt dat: geen pijn doen, of mooier gezegd: geweldloosheid.

Wie Ahimsa beoefent, gaat dus geweldloos door het leven. Dat betekent dat je probeert om lichamelijk en geestelijk letsel te voorkomen bij ieder levend wezen.

Waar komt Ahimsa vandaan?

Ahimsa is één van de vijf yamas, die op hun beurt weer de eerste stap vormen in het achtvoudige pad van Ashtanga, wat door Patanjali werd omschreven in de Yoga Sutra’s.

Dit achtvoudige pad is een groeiproces dat yogi’s doormaken onderweg naar verlichting – de achtste stap.

Ahimsa is een belangrijke eerste stap, want het loslaten van schadelijk gedrag (en gedachten) is nodig om de wereld in een later stadium te kunnen overladen met positieve energie.

Ahimsa is daarmee essentieel om je ego los te laten en te leven met meer compassie.

Lees ook: Compassietraining: met MBCL naar een leven vol compassie

4 manieren om Ahimsa toe te passen

Vier mogelijke manieren om Ahimsa toe te passen in je leven, met nummer vier als filosofisch gedachtenspel.

#1 Communicatie met en over anderen

Fysieke pijn is verschrikkelijk. Maar wist je dat emotionele wonden net zoveel pijn kunnen doen – en soms zelfs meer, dan fysieke pijn?

Jij hebt de kracht om zinnen te creëren in de vorm van een liefdevolle aanraking of een vlijmscherp mes.

En niet alleen in direct contact met anderen. Ook als je over andere mensen praat kan je Ahimsa toepassen. Vermijd gesprekken met – of over mensen als je niet vanuit een plek van compassie kunt communiceren.

Roddelen doet misschien geen directe schade bij de persoon over wie het gaat. Maar wie ervan overtuigd is dat we allemaal één zijn, schaadt met dat gedrag dus eigenlijk ook zichzelf.

#2 Ahimsa in je dieet

Het is een vraag die veel mensen bezighoudt. Moet je als yogi vegetariër zijn, of misschien wel veganist?

Wat je uiteindelijk kiest om te doen is altijd een individuele keus, maar wie kijkt naar de betekenis van Ahimsa, ziet al gauw dat het eten van vlees moeilijk te rijmen is met geweldloosheid.

Er zijn ook tegengeluiden.

Bijvoorbeeld dat vlees wel vrij kan zijn van geweld, door een dier op een liefdevolle manier te slachten en het te bedanken voor zijn ultieme offer.

Zelf eet ik geen vlees. Dat was nog voordat ik me ging verdiepen in yoga en de yamas.

Voor mij kan een stuk vlees op je bord nooit geweldloos zijn.

Wie toch denkt dat het kan, nodig ik van harte uit om zelf eens achter een kip aan te rennen, hem te vangen en de laatste stuiptrekkingen in zijn lichaam te voelen nadat je met een hakbijl zijn hoofd eraf hebt gehakt.

Op een geweldloze manier uiteraard

Interessante discussie? Bij #4 gaan we kijken of leven volgens Ahimsa eigenlijk wel mogelijk is.

#3 Ahimsa in yoga

Yoga staat helemaal in het teken van zelfzorg, liefdevolle energie en bewustwording.

Ahimsa past daar natuurlijk heel goed bij, omdat je daarmee ook anderen meeneemt in de voordelen die je uit yoga haalt.

Het probleem met geweld is dat het soms beter is verborgen dan je zou willen. Indirect geweld noem ik dat.

Yogamatten bevatten soms giftige materialen die erg slecht zijn voor ons ecosysteem. Zeker als ze uiteindelijk als microplastics in de zee terechtkomen.

Reizen naar een yogaretreat aan de andere kant van de wereld resulteert in een vergelijkbaar verhaal.

Natuurlijk doe je jezelf er een plezier mee, en waarschijnlijk kom je als een beter mens terug. Maar dat is een individueel resultaat. De vraag is wat het collectief heeft moeten opgeven voor jouw persoonlijke winst.

Wat kunnen yogi’s doen?

Duurzaamheid is een term die nog niet heel vaak wordt gebruikt in combinatie met yoga. Maar het is wel belangrijk. Kijk eens naar de materialen waar je yogamat van gemaakt is.

Blijf bewust van je eigen impact die je hebt. Je hoeft niet perse binnen te blijven en nergens meer naar toe te gaan. Maar het besef dat alles een ecologische of sociologische prijs heeft, creëert een mindset die het mogelijk maakt om op een andere manier te compenseren.

#4 Ahimsa als levenswijze

Iedereen doet op dagelijkse basis wel iets wat geweldloos is, ondanks dat ze de keuze hadden om wel geweld te gebruiken.

Je koos er bijvoorbeeld voor om niet boos te worden tijdens een gesprek op werk of je koos ervoor om niet uit te vallen tegen het baasje van een hond die jou lastig viel in het park.

Die voorbeelden kunnen we allemaal begrijpen. Maar waar ligt de grens van geweldloosheid?

Dat leidt tot een hele interessante vraag.

Wat als je Ahimsa tot in het extreme doortrekt?

• Mogen we dan nog wel gebruik maken van natuurlijke insectenbestrijders, zoals kapoentjes, om luizen te bestrijden die op ons eten zitten?
• Mogen we dan nog wel dat wespennest verwijderen dat in onze schuur zit, waar onze kinderen regelmatig worden gestoken?
• Mogen we dan nog wel planten eten, omdat we daarmee soms ook ecosystemen kunnen beschadigen?
• Mogen we dan nog wel op de grond lopen, terwijl de kans groot is dat we bij iedere stap een mier of ander insect vermorzelen?
• Mogen we dan nog wel kinderen krijgen, omdat zij de grootste toekomstige bronnen van Co2 zijn, terwijl er nu al wordt gezegd dat er teveel Co2 uitstoot is?
• Mag Mindcelium dan wel bestaan, terwijl deze website energie kost en die energie misschien wel door fossiele brandstoffen is opgewekt?

Wanneer je realiseert dat er overal onschuldige mieren lopen

Wie Ahimsa (of het achtvoudige pad van Boeddhisme) tot in het extreme doortrekt, bereikt op een gegeven moment een grens.

En dan kom je uit op interessante vraagstukken.

1. Mogen we als mens überhaupt nog bestaan, als ons bestaan op zichzelf al een negatieve impact kan hebben op zoveel (on)zichtbare levens?
2. En als wij mogen bestaan, waarom ontstaat er dan toch pijn en leed bij mensen en dieren, zelfs als we alles proberen om het niet te doen?

Conclusie

Die laatste vragen schuif ik graag door naar jou.

Ik ben benieuwd naar jouw visie op Ahimsa. Vertel me in de reacties eens hoe jij kijkt naar Ahimsa en wanneer iemand wel of geen Ahimsa beoefent?

Ik lees het graag.

Veel geluk,

Martijn

Het bericht Ahimsa: dit is wat je moet weten (+ 4 manieren) verscheen eerst op Mindcelium.

Wie dat wél doet, ontdekt dat de combinatie yoga en Christen zijn, niet zo goed samen gaat.

Vanuit het geloof zijn er nou eenmaal zaken die wel of niet geaccepteerd worden.

Dat is al heel lang zo, en het ziet er niet naar uit dat er op korte termijn verandering in zal komen.

Dat roept wel vragen op:

• Waarom mag een Christen wel of geen yoga doen?
• Is er een soort yoga Christelijk, of bestaat er alleen Hindoeïstische yoga?
• Mogen Christenen alleen andere vormen van beweging doen?
• Waarom heet het wel Christelijke yoga, als yoga niet wordt geaccepteerd door het Christendom?

Dit artikel duikt de diepte in om antwoord te geven op deze interessante vraagstukken.

Mag je als Christen yoga doen?

Er zijn een aantal redenen waarom de officiële yogatraditie botst met het Christendom. Hieronder een drietal belangrijke redenen.

#1 Mensen kunnen geen verlichting bereiken
Volgens de bijbel zijn mensen gewoon mensen en is God precies dat, een God. Er is volgens de bijbel een wezenlijk verschil tussen de twee.

Volgens het Christendom kunnen we als mensen die staat van God niet bereiken. Daardoor zijn pogingen daartoe ook uit den boze.

Volgens de oude yogatraditie kunnen mensen de status van God wél bereiken, namelijk door verlicht te raken.

#2 God en de natuur kunnen nooit één worden
God heeft volgens de bijbel een verheven positie die losgekoppeld is van de natuur. God heeft de natuur immers gecreëerd. Dat botst ook met de yogatraditie, waarin God het universum is en niet de entiteit zoals het in de bijbel beschreven staat.

Yoga helpt je juist om dichterbij God als natuur te komen, waardoor het Christendom en yoga niet goed samengaan.

#3 Yoga heeft zijn wortels in een ander geloof
Wie de bijbel volgt, volgt Jezus Christus. Yoga komt voort uit het Hindoeïsme en Boeddhisme. Twee compleet andere stromingen met andere goden en een andere manier van kijken naar spiritualiteit en religie.

Wanneer je yoga omarmt, zeg je volgens sommige mensen – door middel van je handelen – dat je het Christendom afstoot en de leer van andere religieuze leiders volgt.

Intentie is het belangrijkst

Gelukkig zijn er ook Christenen die overtuigd zijn dat yoga en Christen zijn geen conflicterend iets hoeft te zijn. Zij vinden dat het gaat om de intentie die je erbij hebt.

Yoga is meer dan alleen fysieke houdingen
‘Wie alleen fysieke houdingen doet, doet geen yoga‘. Dit zal een groot deel van de spirituele leiders en vergevorderde yogi’s zeggen wanneer je zegt dat je elke week een yogaklasje bezoekt.

Yoga bestaat namelijk uit acht stappen, ashtanga genaamd. De houdingen (asana’s) zijn slechts één van die stappen. Er zijn ook stappen waarin je werkt aan het loslaten van aardse verlangens, meditatie, zelfrealisatie en als laatste stap verlichting.

Toen yoga net ontstond, werden de poses met name gebruikt om daarna beter te mediteren. Als je als Christen yoga doet en je slaat de andere zeven stappen over, heb je dan écht yoga gedaan?

Of heb je dan in een houding gestaan die je lichaam lekkerder laat voelen?

Veel yoga poses doe je nu al in het dagelijks leven

Wist je dat veel van de warming op bewegingen die je doet in de sportschool, tijdens voetbaltrainingen of langs de rand van het zwembad erg lijken op yogahoudingen?

We noemen ze alleen niet zo, om twee redenen:

Context
Iemand die op één been staat in een yogazaaltje doet een yogapose. Iemand die op één been staat in het stadspark probeert zijn balans te trainen. Door de context te veranderen, verander je de betekenis. Veel yogahoudingen zijn niet uniek en worden ook in de sportwereld gebruikt.

Mag je die bewegingen daar als Christen dan ook niet doen?

Intentie
Als je als Christen yoga doet en inderdaad verlichting wilt bereiken met je downwards facing dog, dan verloochen je misschien de bijbel. Dat klopt.

Maar als je zelf je intentie bepaalt, waarna je alleen de houdingen doet omdat het bewezen werkt bij het voorkomen van veel lichamelijke (en geestelijke) kwaaltjes?

Dan zou je kunnen zeggen dat je gewoon statisch aan het rekken bent.

Je doet toevallig houdingen die ook in yoga gedaan worden.

Je ziet dat de context en de intentie bepalen waar je mee bezig bent.

Yoga poses zijn namelijk geen super unieke bezigheden die je nergens anders ter wereld ziet.

Verwesterlijking van yoga

Wil je als Christen yoga doen? Dan kan je toch ook alleen het fysieke gedeelte van yoga doen? Omdat het goed is voor je lichaam? Je hoeft het niet met de rest eens te zijn.

Sterker nog. Ik weet zeker dat veel mensen die nu yoga doen, helemaal niet bezig zijn met het bereiken van verlichting. Ook als ze niet Christelijk zijn.

Door de verwesterlijking van yoga zijn mensen veel minder bezig met de overige 7 stappen van yoga. Veel mensen weten daarom niet eens dat yoga meer is dan alleen de yogahoudingen.

Dat terwijl de houdingen maar een klein deel zijn van het echte pad van yoga.

Een verschil tussen fysieke en spirituele yoga

Is het hele verhaal van yoga niet Christelijk genoeg? Dan kun je een harde grens trekken tussen fysiek en metafysiek.

Niet iedere Christen is het hiermee eens, maar het is vrij eenvoudig te doen.

Uiteindelijk bepaal je zelf in welke mate je de achterliggende traditie van yoga in je leven toelaat.

Moet je tijdens een yogales mediteren van je instructeur, dan kan je op je eigen manier ook bidden aan God, toch?

Daar is helemaal niets mis mee.

Christelijke yoga: de oplossing voor gelovige yogi’s?

Voor Christenen die het toch iets te veel van het goede vinden, zijn er niet zo lang geleden vormen van Christelijke yoga ontstaan.

Yahweh yoga
Yahweh yoga is een programma voor yoga instructeurs die op Christelijke manier yoga willen geven aan cursisten. Bij deze yogastijl worden Christelijke idealen en waarden doorgegeven, naast een focus op goed eten en gezond leven.

Christ Centered Yoga
Christ Centered Yoga is een vorm van yoga die zich richt op de fysieke en spirituele perspectieven van het Christendom. Tijdens de yogalessen wordt er gericht op het verheerlijken van Jezus Christus. Soms door middel van heilige teksten, gebeden of zang.

Kritiek op Christelijke yoga

Het was natuurlijk wel te verwachten dat er kritiek zou komen, zodra één geloof iets overneemt van een ander geloof en het op die manier lijkt toe te eigenen.

Dat komt dan ook de veelgehoorde kritiek op Christelijke yoga vandaan. Een duizenden jaren oude traditie wordt beetje bij beetje afgebroken, waarna één van die stukjes in een andere context gebruikt wordt en door een ander geloof wordt gebruikt.

Je ziet dezelfde kritiek bij geitenyoga, overigens.

Een mooi voorbeeld dat Christelijke yoga zijn eigen pad wil bewandelen is dat yoga poses vaak niet bij hun Sanskriet naam worden benoemd..

En dat is eigenlijk grappig, want het woord yoga is óók een naam die uit het Sanskriet komt. Het is een verbastering van het woord yoke.

Yoga betekent ‘verbinding met het goddelijke’

‘Yoga’ betekent het verbinden van het individuele bewustzijn met het universele of collectieve bewustzijn – God dus. Maar niet de Christelijke God.

En dat is precies de kritiek die het Christendom heeft op traditionele yoga. Dat die connectie met het Goddelijke er niet kan en mag zijn.

Het is wel bijzonder dat Christelijke yoga wel de naam ‘yoga‘ heeft overgenomen, terwijl het staat voor zoiets belangrijks dat het Christendom juist afkeurt uit de traditie.

Conclusie

Wanneer je over religie begint, is een inhoudelijke discussie nooit ver weg. Ik probeer daar ver weg van te blijven, omdat een discussie over dit soort abstractheden in mijn optiek nooit een bevredigend antwoord lijkt te hebben.

Wat ik wel interessant vind, is de discussie over het toe-eigenen van de naam yoga door het Christendom.

Mogen ze dit zomaar doen, denk je? En mag het Christelijke ‘yoga’ heten als de hele traditie rondom yoga niet wordt nageleefd?

Ben je zelf een Christen? En doe je yoga? Hoe ervaar jij dit onderwerp, de lessen en het spirituele aspect van yoga?

Ik ben oprecht benieuwd naar je antwoord. Laat het me weten in de reacties.

Veel geluk,

Martijn

Het bericht Christelijke yoga: alles wat je moet weten over yoga en het Christelijk geloof verscheen eerst op Mindcelium.

Iedereen met een boerderij en een paar babygeiten kon zich plotseling verheugen op wekelijkse bezoekjes van yogi’s uit het hele land.

De ‘ultieme‘ activiteit
Yoga met geiten haalde zelfs de voorpagina van enkele tijdschriften en lokale kranten, waar het vaak werd benoemd tot ‘beste activiteit om te relaxen‘.

Maar wie neemt het ze kwalijk? Mensen die met goede intenties, schaterlachend in downwards facing dog stonden, terwijl er drie geiten op hun yogamat en rug liepen.

Dieren hebben een hele pure energie en dat voelt natuurlijk geweldig.

Maar is er ook een keerzijde aan geitenyoga? Dat besloot ik mezelf af te vragen, toen ik op het punt stond om een lesje te boeken.

Kanttekening
Mijn ethische beoordelingsvermogen is niet toereikend genoeg om iedere vorm van geitenyoga als slecht of goed te labelen. Die positie wil ik ook helemaal niet innemen.

Maar ik vind het wel belangrijk om er een ander licht op te werpen, omdat we als collectief beter kunnen bepalen wat wel of niet juist is.

3 kritiekpunten op geitenyoga

Kritiekpunt 1: geitenyoga past niet bij de yogafilosofie

Yoga betekent ‘verbinding’ en staat voor de connectie tussen lichaam en geest. Over het algemeen is dat een individueel proces. In de meeste yogalessen is dan ook alleen de docent aan het woord.

Er wordt weinig of zelfs niet gepraat door cursisten, want die zijn bezig om mentale en fysieke barrières af te breken die hen niet meer dienen. Yoga werd oorspronkelijk ontwikkeld en gebruikt om de meditatie erna eenvoudiger te maken.

Die meditatie zou uiteindelijk leiden tot een volgende stap in het pad naar zelfrealisatie, ook wel verlichting genoemd.

De geschiedenis van yoga gaat duizenden jaren terug. Er is een rijke cultuur omheen gebouwd die vrij spiritueel – zelfs heilig van aard is.

Sommige mensen ervaren geitenyoga daarom als culturele toe-eigening, omdat een activiteit die nergens in de yogatraditie voorkomt (geiten knuffelen), wordt gekoppeld aan deze eeuwenoude traditie.

Daarmee zou de traditie van yoga verwateren door Westerse invloeden, en zijn eigen leven gaan leiden. Ook zouden dit soort activiteiten het heilige karakter van yoga ondermijnen.

Lees de beginnersgids over filosofie en leer kritischer denken.

Kritiekpunt 2: waar komen de schattige babygeitjes vandaan?

Vegetariërs en veganisten zullen het met me eens zijn: een levend, huppelend en mekkerend babygeitje is iets waar je hart sneller van gaat kloppen.

Maar jouw bezoek aan de geitenboerderij om yoga te doen is slechts een momentopname. Die schattige haarballetjes met een mini sikje komen ergens vandaan. Maar waar?

Zijn ze gekocht van melkveehouders, die mannelijke babygeitjes weg doen omdat ze geen melk opleveren? Dat lijkt een mooie daad. Maar het levert de melkveehouders wel een extra inkomstenbron op om dieren te blijven uitmelken (no pun intended).

Zijn de dieren geboren op de boerderij waar je yoga gaat doen? Wordt dat aan de natuur overgelaten? Of vindt er een gedwongen vorm van voortplanting plaats?

Babygeitjes zijn erg lief om te zien, maar nu ze dankzij geitenyoga een belangrijke inkomstenbron zijn geworden voor boerderijen, lopen de schepseltjes wel het gevaar om minder diervriendelijk behandeld te worden.

Of afgedankt te worden als ze hun schattige stunteligheid verliezen.

Kritiekpunt 3: Waar gaan de volwassen geiten naartoe?

Een babygeitje van 5 kilo die op je rug springt is nog wel leuk. Maar een moeder-of vadergeit van 40 kilo?

Dat leidt al gauw tot een blessure.

Zie je alleen maar kleine geitjes op de boerderij rond huppelen? Dan zou het weleens kunnen dat vader en moeder te zwaar werden en zijn opgehaald door een slachthuis.

Natuurlijk hoeft dit jou niet tegen te houden om geitenyoga te gaan doen, zeker als je rustig een stukje geitenvlees op je bord legt. Maar het leven van yoga geitjes gaat niet altijd over rozen.

Niet hun hele leven, in ieder geval.

3 vragen die je aan jezelf of de locatie kunt stellen

De bovenstaande kritiekpunten zijn overpeinzingen waar je zelf ook eens over na kunt denken. Sta je er nog steeds achter om geitenyoga te doen? Helemaal prima.

Maar aangezien het een doel van yoga is om tot nieuwe inzichten te komen, zijn er misschien nog een drietal vragen die je jezelf óf de locatie kunt stellen.

1# Waar komen de geiten vandaan en waar gaan ze naartoe?

Aansluitend op de kritiekpunten van hierboven, kan je natuurlijk een rondje doen langs wat geitenyoga locaties. Vraag ze eens waar de geiten vandaan komen. En waar de geitjes naartoe gaan als ze te zwaar zijn om op je rug te springen bij downwards facing dog.

2# Wie profiteert er van deze activiteit? De geit, of jij?

Als jij in het stro komt staan, liggen en zitten om yoga te doen tussen de geiten, wie heeft daar dan het meeste voordeel aan? De geit heeft geen relatie met jou, zoals je eigen hond of kat dat wel heeft.

Zo’n geitje ziet dus de hele dag nieuwe mensen en creëert naast zijn vaste verzorgers geen goede band met mensen. Wat doet dat met de geitjes? Is het voor hen net zo lachwekkend, hilarisch en schattig dat er elke week tientallen mensen ongevraagd in hun leefruimte komen staan?

3# Zijn er andere manieren waarop je met dieren kunt verbinden, zonder yoga?

Geitenyoga is natuurlijk maar één manier om met geitjes te zijn. Vraag jezelf eens af of de combinatie tussen yoga en geiten wel echt de beste combinatie is, of dat een dagje vrijwilligerswerk doen op een kinderboerderij dezelfde hoeveelheid oxytocine vrijmaakt.

Wie weet kom je op hele interessant ideeën, waarbij zowel jij als een geitje evenveel profiteren van je aanwezigheid. En dat zou een mooie win-win zijn.

Conclusie

Ik wil absoluut geen label hangen aan geitenyoga, omdat ik niet in het hoofd van geiten kan kijken. Misschien vinden ze het fantastisch. En als ze dan ook nog eens ongeforceerd tot leven komen en een rustige oude dag kunnen leven zonder naar de slachtbank te gaan, zie ik geen kwaad in geitenyoga.

Het stuk culturele toe-eigening vind ik wel erg interessant. Ik had daar eerlijk gezegd nog niet eerder over nagedacht voordat ik dit artikel besloot te schrijven.

En jij?

Wat vind jij van geitenyoga? En kun je je vinden in de kritiekpunten en vragen?

Zijn er nog andere invalshoeken over geitenyoga die je in dit artikel mist?

Laat het me weten in de reacties!

Veel geluk,

Martijn

Het bericht Geitenyoga: dit veranderde mijn mening over deze yogavorm verscheen eerst op Mindcelium.